Green gas, CO2 czy propan? Czym zasilać replikę gazową

Replika gazowa nie ma silnika ani akumulatora. Energię do strzału bierze z gazu zamkniętego w magazynku: każde naciśnięcie spustu otwiera zawór i uwalnia porcję gazu, która wypycha kulkę z lufy. W replikach z blow-backiem, w skrócie GBB (gas blow-back), ta sama porcja cofa jeszcze zamek, czyli ruchomą górną część pistoletu, i podaje następną kulkę.

Do wyboru masz w praktyce trzy źródła gazu: green gas z puszki, kapsuły CO2 i propan z butli turystycznej nabijany przez adapter. Różnią się ciśnieniem, zachowaniem w chłodzie i tym, ile błędów wybaczają. Zasada jest taka sama przy nowym pistolecie i przy używanej replice GBB z giełdy: najpierw sprawdzasz, pod jaki gaz zbudowano replikę i magazynek.

Green gas kupujesz w puszce z długą dyszą. W środku jest skroplony gaz, który po wstrzyknięciu do magazynka częściowo odparowuje i wytwarza ciśnienie potrzebne do strzału. Większość puszek zawiera od razu odrobinę oleju silikonowego: przy każdym nabiciu trafia on na uszczelki magazynka i zaworów, dzięki czemu nie wysychają.

Producenci sprzedają gaz w kilku stopniach mocy i drukują ciśnienie na puszce w PSI, czyli funtach na cal kwadratowy (145 PSI to 10 barów). Im wyższa liczba, tym mocniejszy strzał i większe obciążenie części. Kolory puszek to umowa, nie norma, więc porównuj liczby. W ofercie znajdziesz między innymi gazy Nuprol i Specna Arms.

CO2 kupujesz w stalowych kapsułach 12 g, potocznie nazywanych nabojami CO2. Kapsuła trafia do magazynka albo do chwytu repliki, a śruba dociska ją do igły, która przebija szyjkę. Od tej chwili gaz jest w obiegu i zostaje tam, dopóki go nie wystrzelasz.

Największa zaleta CO2 to ciśnienie: wielokrotnie wyższe niż w green gasie i mniej wrażliwe na chłód. Dlatego pistolety ASG na CO2 strzelają mocniej i działają także wtedy, gdy green gas ledwo cofa zamek. Ta sama cecha jest wadą: części dostają mocniej, a w budynkach łatwo przekroczyć limit mocy pola.

Skoro green gas powstaje na bazie propanu, część graczy pomija puszkę z logo ASG i kupuje propan w butli turystycznej albo lutowniczej. Do nabijania służy adapter: nakręcana końcówka z dyszą taką jak w puszce green gasu. Butle różnią się gwintem, więc adapter musi pasować do konkretnego typu.

Oszczędność jest realna, bo płacisz za sam gaz w dużym opakowaniu. W zamian bierzesz na siebie to, co przy green gasie robi producent. Propan z marketu nie zawiera oleju silikonowego, więc uszczelki magazynków smarujesz samodzielnie, i ma dodany środek zapachowy, który czuć przy każdym strzale.

Gaz w magazynku to ciecz, nad którą unosi się para. Ciśnienie tej pary zależy niemal wyłącznie od temperatury: im cieplej, tym wyższe. Dlatego ta sama replika w lipcu kopie i strzela mocno, a w listopadzie zamek ledwo wraca na miejsce. Tabela pokazuje to na liczbach z bazy danych amerykańskiego instytutu NIST.

Wnioski są dwa. Między 20 °C a 0 °C czysty propan traci ponad 40% ciśnienia, a CO2 przy zerze wciąż ma go ponad trzy razy więcej niż propan w upalny dzień. Wysokie ciśnienie nie jest jednak darmowe: im mocniej gaz uderza w zamek, zawory i uszczelki, tym szybciej się zużywają.

Do tego dochodzi efekt serii. Każdy strzał rozpręża gaz i chłodzi magazynek, więc przy szybkim ogniu ciśnienie spada z każdym naciśnięciem spustu.

Kwoty tu nie padną: ceny gazu zmieniają się co sezon, a zużycie zależy od modelu, temperatury i blow-backu. W przeliczeniu na strzał najtaniej wychodzi propan z dużej butli, green gas z puszki jest pośrodku, a o koszcie CO2 decyduje to, czy wystrzelasz całą kapsułę podczas jednej gry.

Najwięcej gazu zjada blow-back, bo cofnięcie zamka zużywa część każdej porcji, oraz nieszczelny magazynek, który traci gaz, zanim oddasz strzał. Wymiana uszczelek zwraca się szybciej niż tańszy gaz.

Puszka gazu i kapsuła CO2 to pojemniki pod ciśnieniem, a green gas i propan są do tego łatwopalne. Zasady są proste i takie same dla wszystkich trzech gazów.